عجب معلم بدی است این طبیعت که اول امتحان میگیرد بعد درس میدهد

 بنام انکه اشک راآفريد تا آتش جنگلهاي عشق را خاموش کند

هر کس به طریقی دل ما می شکند بیگانه جدا دوست جدا می شکند بیگانه اگر می شکند حرفی نیست از دوست بپرسید که چرا می شکند

دوست دارم زير بارون گريه کنم مي دوني چرا؟ چون کسي اشکهامو نمي بينه حتي تو عزيزم

اي بسته به تارو پودم من لايق عشق تو نبودم عشقي که نهفته در دلم بود در راه محبت تو کم بود

سکوت تنها دوستي است که هرگز خيانت نمي کند

عشق دو دستي تقديم نمي شود پس براي انکه به دستش بياري کوشش کن

هرگز نديدم بر لبي لبخند زيباي تو را هرگز نمي گيرد کسي در قلب من جاي تو را

عشق تنها ميکروبي است که از راه چشم سرايت مي کند

شمع سوزان توام اينگونه خامو شم نکن در کنارت نيستم اما فراموشم نکن

در بلاتکلیفی

درکش وقوس خیالی جانکاه

به افق چشم بدوزم تا کی ؟

بی سبب منتظر معجزه ام

بی ثمر دیده بر این راه کبود

می روم در پی تو

سال ها آمد و رفت

بارها من دیدم

کوچ مرغان غزلخوان چمن

سفر چلچله ها

کوچ برف از دل کوهسار بلند

کوچ هر فصلی را

...لیک

یاد تو زدل کوچ نکرد...

باران بود

من بودم تو بودی

شب بود و سیاهی

ماه وجود تو کوچه ها را مهتابی کرده بود

من بودم و دنیایی دلواپسی

اما تو با بودنت آرامش را به من هدیه کرده بودی

من بودم و تو و یه دنیا حرفه نگفنه

تو بودی و شوق ماندن و قمری هایی که بر دستانت لانه بسته بودند

من بودم و چشمانت

چشمانت بودند و این زائر خسته که سالهاست شوق زیارتش را در سر دارد

من بودم و دستهایت

دستهایت بود و هزاران پرنده ی آواره

شب است و باران و من پشت پنجره به انتظار دیدن تو

به انتظار دیدار دوباره ات

و یک بغل ستاره و یک سبد لبخند و چند شاخه گل سرخ

...و

...شبی دیگر از هزارویک شب هایمان

زدم بر سیم آخر دیگر امشب

زآهم صد هزاران ناله خیزد

بیابان در بیابان لاله خیزد

۩

زموج ناله ام عرش الهی

شود در بحر حیرت همچو ماهی

اگر آه می کشم طوفان برآید

امان از آتشی کز جان برآید

۩

بسوزاند زمین و آسمان را

نگه دارد تکاپوی زمان را

یکی گوید سرا پا عیب دارم

یکی گویدزبا از غیب دارم

۩

نمی دانم چه هستم هر چه هستم

قلم چون تیغ می رقصد به دستم

نه دعبل نه پرزتک نه کمیتم

ولیکن خاک پای اهل بیتم

«بايد برم» براي تو فقط يه حرف ساده بود

کاشکي مي ديدي قلب من به زير پات افتاده بود

شايد گناه تو نبود، شايد که تقصير منه

شايد که اين عاقبتِ اين جوري عاشق شدنه

***

سفر هميشه قصه رفتن و دلتنگيه

به من نگو جدايي هم قسمتي از زندگيه

هميشه يک نفر ميره آدم و تنها مي ذاره

ميره يه دنيا خاطره پشت سرش جا مي ذاره

هميشه يک دل غريب يه گوشه تنها مي مونه

يکي مسافر و يکي اين وره دنيا مي مونه

***

دلم نمياد که بگم به خاطر دلم بمون

اما بدون با رفتنت از تن خستم ميره جون

بمون براي کوچه‌اي که بي تو لبريزه غمه

ابري تر از آسمونش ابراي چشماي منه

***

بمون واسه خونه‌اي که محتاج عطر تن توست

بمون واسه پنجره اي که عاشق ديدن توست!

سرم را در تاريکي گودالها فرو مي‌برم. لباس سکوت بر تن مي‌کنم و ديگر به تو نمي‌گويم بمان.

کنار مي‌روم تا راه زندگي خود را به تنهايي طي کني. مي‌فهمم اما وانمود به نفهميدن مي‌کنم.

حس را در خودم مي‌کشم. عشق را سرکوب مي‌کنم تا با تنهايي خود خوش باشي.

من با خنجر زدن به روح و جسمم، آنچه را که تو مي‌خواستي برايت فراهم کردم. آسوده باش که

به آنچه مي‌خواستي رسيدي... در حاليکه حتي لحظه‌اي به آنچه من مي‌خواستم فکر هم نکردي...

براي اعتراض نيست که اين سخنان را مي‌گويم. بارها به تو گفته‌ام که قلب من از گدايي کردن ع

شق مستغني است. براي برهم زدن روزهاي آرامت هم نمي‌گويم. تکرار اين جملات براي اين

است که روز به روز بيشتر از گذشته از تو و زندگيت متنفر شوم تا زندگي کسي را مانند تو نابود نکنم...!